Granice strachu

"Fortuna kołem się toczy".

"Raz słońce raz deszcz" .

Takie i inne slogany nabrały konkretnych barw.

Wczorajszy wieczór spędziliśmy uroczyściej niż zwykle. Wspólne przygotowywanie posiłku. Rozmowy.

Patrzyłam na nich jakbym oglądała film. Przez głowę przeleciała niechciana myśl.

Jak by to było przy tym stole, gdyby któregoś z nich zabrakło?

Pod skórą przyczajony, jak wilk przed skokiem na zwierzynę, strach.

Dzisiejszy dzień pełen słońca a ja tego nie widzę.

Czekam na jutro.

Nie chcę tego jutra, ale wiem, że nie ma wyboru.

Jutro dowiem się, kiedy tato będzie miał operację.

Jutro z Julką musimy zgłosić się na oddział szpitalny celem szczegółowych badań.
Jutro...

Strach o najbliższych.

 Ten strach, którego wielkość oczu przysłoniło już jego oblicze.

Od kilku dni zaciska na moim gardle pętlę coraz mocniej i mocniej.