Obiecałam

Poranne promienie słońca ukazały moim oczom taki widok

I kwiatki były i całuski i przytulasy. I obiecałam, że pochwalę się na blogu tym słodkim arcydziełem :)
Ale najważniejszy prezent to ten ich błysk w oczach. I świadomość moja, że można być dla kogoś tak bardzo, bardzo ważnym.
Ania ostatnio powiedziała
" Zastanawiam się jakbyście z tatą żyli, gdybyście nas nie mieli? Pewnie nie wybudowalibyście tego domu. Bo co byście w nim sami robili? I pewnie smutno by Wam było samym" .
Zamyśliłam się.
Dokładnie tak córciu. Nic nie miałoby wówczas sensu.

"U cioci, na imieninach...

... są goście i jest rodzina.

Wiec program się rozpoczyna

Do śmiechu i do łez... "

Ukochana przez wszystkie dzieci ( i nie tylko) w rodzinie ciocia Asia wydała przyjęcie imieninowe.

Właściwie- biorąc pod uwagę wszelkie okoliczności- był to raczej kameralny obiad.

Po obiedzie zgodnie zakrzyknęliśmy, iż pora ruszyć w świat.

I poszliśmy.

Trasą szczecińskiego Lasu Arkońskiego, a dokładniej trasą biegnącej przez niego ścieżki zdrowia.

Pogoda była piękna. Wzięłam nieużywany aparat Ani ( nieużywany odkąd go dostała, bo jakoś nikt do tej pory nie miał cierpliwości rozgryzać jego rozmaitych funkcji) i zapragnęłam zostać rodzinnym kronikarzem. Co prawda tajemnicze funkcje nadal nie " rozgryźnięte "(?!) zostały, ale ja mu pokażę!

Więc od dziś- ogłaszam- blog ten przeistoczy się w prawdziwy, rodzinny foto pamiętnik.

Pokonaliśmy niecałe 3 kilometry, zatrzymując się jednak na każdej stacji zdrowia, by wszystkie rodzinne dzieci mogły zaprezentować swoje umiejętności- a talent akrobatyczny każda ( same dziewuchy w rodzinie ) wszak posiada, oj tak. Zmachały się dzieciaki i niektóre starszaki, więc na końcu wędrówki co niektórzy zapragnęli lodów. Nie, nie- ja twarda jestem- nie po to z endomondo mariaż powzięłam, by zaprzepaścić nieśmiało pojawiające się- w kooońcu- efekty biegania.

Na finiszu wycieczki moje wiejskie dziewczyny wprost nie mogły się doczekać przejazdu autobusem miejskim. Taka atrakcja za złotówkę od łebka ;)

Testowanie aparatu...

Startujemy.

Cheerleaderki

W lewo marsz.

Po drugiej stronie obiektywu.

Shrek, nie patrz w dół!

Ulala...

Jeziorko zwane Goplanką

"Tylko tyle smaków pani ma? " Jula rozczarowana

Mniams

W autobusie miejskim...

...

Mamo, zrobię Wam zdjęcie w AUTOBUSIE.

:/

Opuszczamy miejską dżunglę :)

Zamiast odsypiać nocny dyżur wklejam zdjęcia. No ładnie.

Dobranoc ;)



Nostalgicznie

Moja ulubiona piosenkarka i jej ostatnia piosenka.

Słowa tego utworu sprawiają, że łzy płyną po policzku,

ale jednocześnie dają nadzieję...

 



List pożegnalny

Bardzo bałam się naszego spotkania.

Wiedziałam, że jest źle i że może być naszym ostatnim.

W głowie układałam słowa.

Chciałam Ci podziękować.

Za dobro, które było Twoim udziałem.

Za miłość do rodziny, która była Twoją potęgą.

Za to, że zaszczepiłaś we mnie namiętność do kwiatów.

I za Niego. Jest moim Przeznaczeniem.

Nie zdążyłam.

Telefon w nocy. Zanim oddzwoniłam wiedziałam już

co za sobą niesie.

Została laurka, którą miałam postawić Ci przy łóżku.

Tylko jedno zdanie:

" Babciu, wracaj do nas szybko".

Chciałabym Ci obiecać, że będą o Nich dbała

najlepiej jak potrafię.

I o Twoje kwiatki.

Wiesz, że funkie od Ciebie wypuściły piękne, soczyste listki?

A niezapominajki rozsiały się po całym przedogródku.

Do zobaczenia Mamo...